what the hell did i do ...
posted on 18 Apr 2009 22:40 by fuyuki... to deserve all of these ?
กล่องปูนทรงสี่เหลี่ยมๆนี่คืออะไร?
ทำไมชีวิตของผมถึงจำเป็นต้องอาศัยอยู่ในเจ้านี่ด้วย?
ถ้าผมไปนอนอยู่ข้างนอกนั่น
ผมจะตายภายในกี่วัน?
หลังจากผมเกิดมาเป็นมนุษย์แล้ว
วันนี้ที่ผมอายุประมาณ 21 ปีกว่าๆ อย่างที่มนุษย์เขานับกัน
ผมพึ่งจะรู้สึกว่าผม..
ไม่เหมาะสม
ไม่ควร
ไม่อยาก
เกิดมาในสปีชี่นี้
ผมไม่ชอบที่หากเป็นมนุษย์แล้วจะต้องมี..
ครอบครัว
ญาติพี่น้อง
เพื่อน
สังคม
กฏหมาย
จารีต ประเพณี
สิ่งเหล่านี้มันคืออะไร?
ผมไม่มีแล้วผมก็จะเป็นมนุษย์ไม่ได้ใช่ไหม?
งั้นผมก็จะไม่อยากเป็นมนุษย์แล้ว
ผมอยากเกิดมาเป็นสัตว์เดรัจฉานมากกว่า
สัตว์ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร
บางสายพันธุ์ที่ไม่กี่ขวบปีก็ดูแลตัวเองได้
ไม่ต้องมีพันธะ
ไม่ต้องติดหนี้บุญคุณใคร
เพราะไม่ต้องพึ่งพาอาศัยอะไร
นอกจากสิ่งที่ได้มาเปล่าๆจากผืนแผ่นดิน
หากิน แบบไม่ต้องใช้เงินแลก
ไม่ต้องกลัวว่าไปขโมยของใครแล้วจะโดนปรับเงิน..ขังคุก..
ยึดทุกสิ่งทุกอย่างที่อุตส่าห์บ้าบอไปไขว่คว้ามาไว้ในครอบครอง
อย่างมากก็แค่สู้กันจนตายไปข้างหนึ่ง
ใครเก่ง ใครแน่ก็รอด
เรียนรู้ผ่านประสบการณ์ของตัวเอง
ไม่ต้องถูกป้อนระบบจริยศาสตร์และคุณค่าบ้าๆที่ไม่ได้มาจากปัญญาตัวเองสักนิด
คำพูด-การกระทำของพ่อแม่ ครู ญาติ เพื่อน
วิทยุ ทีวี โฆษณา ดารา เสียงเพลง ภาพยนต์
ไม่ต้องมีพันธะกับอะไรนอกจากปากท้องของตัวเอง
ความสุขความต้องการของตัวเอง
ไม่ต้องโหยหาพรรคพวกเพื่อคลายความเหงาหรือเข้าสังคมบ้าๆ
นึกอยากเอาเมื่อไหร่ก็วิ่งไล่ฟัดเค้าไป
ไม่ต้องมาแคร์ว่าอีกคนนึงจะรู้สึกยังไง
ถูกไม่พอใจ อย่างมากก็แค่โดนลอบทำร้าย
ถ้าอ่อนแอ สู้ไม่ได้ ก็ตายไป
หิวก็ไปรวมกลุ่มหาอาหาร ขออาหารเขากิน
เอาเปรียบเขาก็แค่ต้องมั่นใจว่าตัวเองแกร่งพอ
เขาไม่ให้ก็แค่โดนไล่ฆ่าจนตาย
เห็นไหมว่าเป็นชีวิตที่ง่ายดายแสนสบายเพียงไหน
ผมอยากมีชีวิตเอกเขนกแบบพวกนี้
ผมไม่อยากปวดหัวปวดกบาลอย่างที่เป็นอยู่
ผมรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้
ในเมื่อผมเกิดมาเป็นมนุษย์แล้วนี่
ทางเดียวคือตายแล้วเกิดใหม่เท่านั้น
ผมหนีจากมันไม่ได้เลย ไม่ว่าจะอยากหนีสักแค่ไหน
ผมยังคงต้องทนกับสิ่งที่ผมไม่ชอบ
รูปแบบการใช้ชีวิตแบบมนุษย์
ที่ผมไม่คิดว่าตัวเองจะปรับตัวเข้ากับมันได้
ใช่..ที่ผ่านมา 21 ฝน 21 หนาวนี่
ผมก็ดูเป็นมนุษย์ดี
เนียนใช่ไหมล่ะ?
แต่ลึกๆแล้วผมมีความทุกข์ที่พยายามอย่างไรก็อธิบายไม่ถูกมากตลอด
วันนี้ผมรู้แล้ววันมันคืออะไร
ผมอยากมีชีวิตที่ไม่ต้องพึ่งพาอาศัยใคร
จะได้ไม่ต้องมันรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ
เวลาอยากแสดงออกถึงความเห็นแก่ตัวอันดิบเถื่อน
ผมอยากใช้ชีวิตที่ไม่ต้องมาคอยกังวลเกี่ยวกับคนอื่น
เพราะมันทำให้ผมหาความสุขใส่ตัวได้น้อยลง
ผมต้องคอยกังวลว่าจะถูกคนอื่นมองอย่างไร
ผมต้องคอยกังวลว่าผมจะดูดีไหม
ผมต้องคอยดูแล กะเกณฑ์ตัวเอง ด้วยมาตรฐานบ้าๆที่ผมไม่ได้เป็นคนคิดขึ้นมาเอง
..บ้าบอไปรับมันมาใส่ตัว แล้วทำตามอย่างหัวปักหัวปำไม่รู้ตัว
สันดานของผมมันกระหายร่ำร้องโหยหิวตลอดเวลา
21 ปีที่ผ่านมานี้ ถ้ามันมีกระเพาะ
มันก็คงโดนน้ำย่อยกัดเสียจนไม่เหลือซากไปแล้ว
ผมเจ็บปวด ทรมาน มากมายมหาศาล
ที่ไม่สามารถเติมเต็มความต้องการของตัวเองได้อย่างเพียงพอเสียที
ผมต้องการชีวิตที่เป็นของตัวผมเอง
ไม่ใช่ของพ่อแม่
ไม่ใช่ของสังคม
ไม่ใช่ของประเทศชาติ
ไอ้ของพวกนี้มันคิดกันขึ้นมาเองทั้งนั้น
ถ้าบนโลกนี้ไม่มีมนุษย์ก็คงไม่มีคำพูดเฟคๆพวกนี้
ผมอยากจะทำอะไรก็ทำ
ไม่ต้องมาสนใจว่ามันจะผิดหรือจะถูก
จะมีใครดีใจเสียใจกับสิ่งที่ผมทำไปรึเปล่า
อยากให้พื้นถนนเป็นพื้นดิน
ขี้ไว้ก็ไม่มีตำรวจมาจับ
มีแต่ต้นไม้ที่ไหวกิ่งตามลมขอบคุณผมโดยไม่รู้ตัว
อยากกินอะไรก็กิน
เด็ดมาจากต้นไม้ที่เขาก็คงไม่ว่าอะไรเพราะเขาพึ่งกินขี้ผมไป
ไม่ต้องไปวางตังแล้วกราบไหว้ขอร้องให้เขาหยิบยื่นของกินให้
ผมง่วง ผมอยากจะนอนที่ไหนก็นอน
ไม่ต้องมาร่ำร้องขอนอนในไอ้กล่องๆที่เรียกว่า 'บ้าน' นี่
มีเรื่องกฎหมาย เจ้าบ้าน เจ้าของ กรรมสิทธิ์ ที่ดิน ห่าเหวอะไรมากมาย
ไม่มีสมบัติติดตัว ไม่ต้องมีเสื้อผ้า ห่าเหว หนังสือ ซีดี ไปเก็บไว้อยู่ในบ้าน
จะวิ่งไปไหน โดนฟัดตายที่ไหน ก็ไม่ต้องพะวงสมบัติบ้าพวกนี้
ติดหนี้บุญคนพ่อแม่จนล้นหัวกบาล หามาคืนเท่าไหร่ก็ไม่พอ
ไม่รู้จะคืนเป็นอะไรดี อะไรๆก็วัดค่ามิได้มันซะหมด
(นี่ไง ความคิดที่ผมโดนฝังหัวมา !!)
...
..
.
แฮ่กๆๆ เหนื่อยว่ะ..
หลังจากที่พวกคุณอ่านมาจนจบ
พวกคุณคงจะเยาะเย้ยผมว่า..
ที่จริงแล้วผมมันก็เป็นได้แค่เศษมนุษย์เท่านั้น
แถมยังไม่คู่ควรจะเป็นสัตว์เดรัจฉานด้วยเสียอีก
เป็นมันครึ่งๆกลางๆ ช่างน่าสมเพชนัก
ผมมันก็แค่ 'มนุษย์' เห็นแก่ตัว
ที่รู้สันดานตัวเองแล้ว แต่ก็ยังปฏิเสธที่จะแก้
แล้วยังไปหาทฤษฎีสัตว์เดรัจฉานบ้าๆมาแก้ตัว
ที่จริงสัตว์เดรัจฉานนั้น เขาอาจจะเป็นสิ่งที่ชีวิตที่สะอาดกว่าผมเสียอีก
เป็นผมเองที่เอาความคิดโสมมไปยัดใส่ความเป็นสปีชี่ของเขาเสียอย่างนั้น